سگویت SegWit چیست؟ (بزرگترین ارتقاء پروتکل بیت کوین)

0

SegWit ((Segregated Witness یک آپدیت پروتکل است که در سال ۲۰۱۵ توسط یک توسعه دهنده بیت کوین به نام پیتر ویل پیشنهاد شد و در اگوست ۲۰۱۷، سگویت بر روی بلاک چین بیت کوین بعنوان یک سافت فورک اجرا شد. سگویت در واقع به عنوان راه حلی برای مشکل مقیاس پذیر نبودن (توانایی پردازش تعداد زیادی تراکنش در هر ثانیه) رمزارزهای مبتنی بر بلاک چین پیشنهاد شد.

بطور میانگین، شبکه بیت کوین هر ۱۰ دقیقه یک بلاک را تشکیل می دهد که هر بلاک شامل چند تراکنش است. به این ترتیب سایز بلاک بر تعداد معاملات قابل تأیید در هر بلاک تأثیر می گذارد. در حال حاضر بیت کوین قادر به پردازش ۷ تراکنش در ثانیه است، این مقدار برای تبدیل شدن بیت کوین به یک شبکه پرداخت جهانی برای انجام تراکنش های روزمره بسیار کم است.

 SegWit مخفف کلمه Segregated Witness است و به معنی جداسازی شاهدان معامله (امضاهای معامله) می باشد، این به معنی جداسازی امضاهای معاملات است. ایده اصلی سگویت این است که داده های بلاک را به گونه ای سازماندهی کنیم که دیگر امضاها در کنار داده های معامله قرار نگیرند، اینگونه با حذف بخش هایی از معامله، تراکنش ها سبک تر شده و این امر امکان ذخیره معاملات بیشتری را در یک بلاک فراهم می کند.

امروزه این امکان بر روی برخی از رمزارزهای دیگر بازار نیز مانند لایت کوین پیاده سازی شده است. این بروزرسانی پروتکل مزیت هایی از قبیل بهبود سرعت معاملات و ظرفیت بلاک را ایجاد کرد. علاوه بر این SegWit به اصطلاح مشکل انعطاف پذیری تراکنش ها را نیز حل کرد (این موضوع در زیر مورد بحث قرار می گیرد).


مزیت های اصلی SegWit چیست ؟


افزایش ظرفیت

یکی از بزرگترین مزیت های سگویت افزایش ظرفیت بلاک می باشد. همانطور که در قبل گفته شد با حذف امضاهای معامله از تراکنش های ورودی، معاملات بیشتری می توانند داخل یک بلاک ذخیره شوند.

تراکنش از دو بخش اصلی تشکیل شده است، ورودی و خروجی. یک وردی شامل آدرس عمومی فرستنده است و خروجی حاوی آدرس عمومی گیرنده. در نهایت فرستنده باید ثابت کند که وجه در حال انتقال است، او این کار را با امضای دیجیتالی انجام می دهد.

بدون وجود سگویت، امضاهای معاملات می توانند %۶۵ از بلاک را اشغال کنند. با سگویت داده های امضاء از ورودی معاملات جدا می شوند، در نتیجه باعث افزایش ظرفیت بلاک می شود و بلاک می تواند معاملات بیشتری را در خود جای دهد. می توان گفت معاملات سبک تر می شوند.

توجه داشته باشید که SegWit افزایش سایز بلاک نیست. در عوض این یک راه حل برای افزایش فضا جهت جایگذاری معاملات بدون افزایش حد مجاز سایز بلاک (که به یک هارد فورک نیاز دارد) است.

افزایش سرعت تراکنش

سگویت با داشتن یک بلاک که می تواند تراکنش بیشتری را در خود ذخیره کند، این توانایی را دارد که سرعت معاملات را افزایش دهد. این افزایش سرعت تراکنش ها به کاهش هزینه معامله در شبکه بیت کوین کمک کرده است. قبل از سگویت باید بیش از ۳۰ دلار برای انجام هر تراکنش هزینه می کردید. سگویت این هزینه را به طرز چشمگیری کاهش داده و به کمتر از ۱ دلار در هر معامله رسانده است.

انعطاف پذیری معاملات

یکی از مسئله های مهم بیت کوین، توانایی دستکاری احتمالی امضاهای معاملات بود. اگر امضاء تغییر یابد می تواند منجر به خراب شدن معامله بین دو طرف شود و از آنجا که داده های ذخیره شده در بلاک چین عملاً غیر قابل تغییر است، معاملات نامعتبر می توانند برای همیشه بر روی بلاک چین ذخیره شوند. این ویژگی نقصی است که به هر شخصی امکان تغییر در شناسه تراکنش بدون تغییر محتوای آن را می دهد. ممکن است این مشکل مسئله حیاتی برای بیت کوین نباشد اما همین موضوع مانع اجرای امکاناتی مانند شبکه لایتنینگ و قراردادهای هوشمند می شود.

با سگویت، امضاها دیگر بخشی از داده های معامله نیستند. که این موضوع امکان تغییر این داده ها را از بین می برد.


سگویت (SegWit) و شبکه لایتنینگ (Lightning Network)


 توسعه انجام معاملات لایه دوم (خارج از زنجیره) با رفع اشکال قابلیت انعطاف پذیری معاملات، امکان پذیر شد. این معاملات لایه دوم یا خارج از زنجیره ویژگی هایی هستند که امکان انجام معاملات در خارج از بلاک چین به واسطه یک کیف پول چند امضائه را فراهم می کنند. یکی از این پروتکل های لایه دوم، شبکه لایتنینگ است.

شبکه لایتنینگ یک پروتکل لایه دوم است که بر روی شبکه بیت کوین پیاده سازی شده است و هدف آن امکان تأیید معاملات بیشتر در مدت زمان کمتر است و در نتیجه معاملات سریعتر برای کاربران انجام می شود. لایتنینگ در واقع راه حلی برای حل مشکل عدم مقیاس پذیری بیت کوین است و مشکل انعطاف پذیری مانع اجرای لایتنینگ بر روی شبکه بیت کوین می شد که درنهایت سگویت با حل مشکل انعطاف پذیری امکان اجرای این ویژگی را برای بیت کوین فراهم کرد.


 SegWit و SegWit2x


SegWit یک سافت فورک است. این به این معنیست که این آپدیت با نسخه های قبلی نیز سازگار است. به عبارت دیگر، نودهایی که بعد از انجام آپدیت سگویت بر روی شبکه، سیستم خود را بروز نکنند هنوز قادر به تأیید تراکنش ها و اعتبارسنجی معاملات هستند.

یک مرحله دیگر از سگویت در بیت کوین وجود داشت که به آن SegWit2x می گویند که قرار بود یک هارد فورک باشد، به این معنی که نودهایی که نرم افزار خود را بروز نکنند نمی توانند در شبکه عمل اعتبارسنجی را انجام دهند.

در واقع اجرای آپدیت سگویت یک پروسه دو مرحله ای بود که توسط کارشناسان و توسعه دهندگان به توافق نامه نیویورک معروف شد.

تفاوت اصلی  SegWitبا SegWit2x در این است که مرحله دوم فقط شامل تغییر در بهینه سازی معاملات نمی شد بلکه سایز بلاک نیز در آن تغییر می کرد. در SegWit2x قرار بود سایز بلاک ها از ۱ مگابایت به ۲ مگابایت افزایش پیدا کند. توسعه دهندگان بیت کوین با افزایش سایز بلاک قصد داشتند هزینه ها را کاهش دهند و مقیاس پذیری شبکه را نیز افزایش دهند. از طرف دیگر افزایش اندازه بلاک باعث افزایش بار نودهای شبکه نیز می شود زیرا در این صورت آن ها ملزم می شوند تراکنش های بیشتری را در بلاک ذخیره کنند.

از آنجا که توسعه دهندگان نتوانستند بر سر تصویب و اجرای SegWit2x به توافق برسند، در نهایت جنبش SegWit2x متوقف شد.

و در آخر…

اجرای سگویت بزرگترین ارتقاء پروتکل بیت کوین به حساب می آید. معرفی SegWit گامی اساسی در جهت حل بسیاری از مشکلات مربوط به بیت کوین و سایز رمزارزهای مبتنی بر بلاک چین، به ویژه حل مشکل عدم مقیاس پذیری بود. از طریق ترکیبی از سگویت و شبکه لایتنینگ می توان تعداد بیشتری تراکنش را با راندمان بیشتر و هزینه کمتر انجام داد. سگویت علی رغم اینکه یک راه حل قدرتمند و نوآورانه است، هنوز بطور کامل عملی نشده است. در حال حاضر ۵۳٪ از آدرس های بیت کوین از سگویت استفاده می کنند.

 

 

امکان نظردهی غیر فعال شده.